kantoor huren breda
Arbeidsomstandigheden
Wet- en regelgeving De Arbo-wetgeving is in het leven geroepen om werknemers te beschermen tegen alle mogelijke gevaren voor de gezondheid en veiligheid. De werkgever moet zich hieraan houden om goede arbeidsomstandigheden te realiseren.
De Arbowet omvat het kader waarbinnen de zorg voor de arbeidsomstandigheden zich moet afspelen. De wettelijke bepalingen in de kantoor huren Groningen Arbowet zijn algemeen geformuleerd. Artikel 3 bevat algemene verplichtingen voor de werkgever die verband houden met de veiligheid, de gezondheid en het welzijn van de werknemer. De verplichtingen voor de werkgever zijn in grote lijnen als volgt: • Werk moet zodanig worden ingericht dat dit niet ten koste gaat van de veiligheid en gezondheid van de werknemer. • Gevaren moeten zo veel mogelijk bij de bron worden bestreden. • Gevaarlijke machines en stoffen moeten zo veel mogelijk worden vervangen door minder gevaarlijke. • Er moeten vluchtwegen worden gecreëerd. • Werkplekken moeten op ergonomische wijze worden aangepast aan de werknemer. • Werknemers moeten worden geïnformeerd over het doel en het resultaat van het werk. • Werknemers moeten zo veel mogelijk worden beschermd tegen agressie, geweld en seksuele intimidatie.
Bepalingen, zoals in de Arbowet geformuleerd, worden doelvoorschriften genoemd. Zij beschrijven wel het gewenste resultaat, maar niet de wijze waarop dat bereikt moet worden. Enerzijds laat dit werkgever en werkne
DE GEBRUIKER
mers de ruimte om bedrijfsruimte huren Breda op maat invulling te geven aan de zorg voor arbeidsomstandigheden. Anderzijds dwingt deze systematiek beide partijen hieraan zelf de nodige aandacht te besteden.
ARBO-BESLUIT
De Arbowet formuleert alleen de kaders om goede arbeidsomstandigheden te realiseren. In het Arbeidsomstandighedenbesluit (Arbo-besluit), dat op 1 juli 1997 van kracht is geworden, worden nadere regels gesteld. Het Arbo- besluit heeft de status van algemene maatregel van bestuur. Dit betekent, dat de minister een onderdeel van het besluit kan wijzigen buiten het parlement om. Voor de wetgever is het voordeel van deze constructie dat wijzigingen die voortkomen uit voortschrijdend inzicht, vrij eenvoudig in de regelgeving kunnen worden verwerkt.
In het kantoor huren apeldoorn Arbo-besluit komen hoofdstuksgewijs de volgende onderwerpen aan de orde: • Arbo-zorg en organisatie van de arbeid • Inrichting van arbeidsplaatsen • Gevaarlijke stoffen en biologische agentia • Fysieke belasting • Fysische factoren • Arbeidsmiddelen en specifieke werkzaamheden • Persoonlijke beschermingsmiddelen De meeste regels in het Arbo-besluit zijn algemeen van aard. Zo stelt bijvoorbeeld artikel 3.19 lid 1 het volgende over werkplekafmetingen:
‘De afmetingen en het luchtvolume van arbeidsplaatsen zijn zodanig dat een werknemer zonder gevaar voor de veiligheid, gezondheid of het welzijn zijn arbeid kan verrichten ’.
Hoe groot een werkplek op kantoor precies moet zijn, wordt in het Arbobesluit niet nader omschreven.
ARBO-REGELING
De Arbeidsomstandighedenregeling (Arbo-regeling) bevat nadere voorschriften van onderdelen uit het Arbo-besluit. De Arbo-regeling bevat onder meer deskundigheidseisen voor Arbo-diensten, bepalingen over veiligheids- en gezondheidssignalering en eisen aan beeldschermwerk. De indeling van de Arbo-regeling is gelijk aan die van het Arbo-besluit.
hoofdstuk 4
COMMERCIEEL VASTGOED
BELEIDSREGELS
De beleidsregels zijn onlosmakelijk verbonden met het Arbo-besluit. Ze geven invulling aan de wettelijke voorschriften en vervangen zo de normstellende functie die de Publicatiebladen (P-bladen) tot 1 juli 1997 vervulden.
De beleidsregels hebben geen wettelijke status. Toepassing ervan is derhalve niet verplicht. Het niveau van arbeidsbescherming, zoals dat in het Arbobesluit wordt omschreven, is de toetssteen voor de wetgever. Als op een andere manier aantoonbaar aan de wettelijke eisen kan worden voldaan, is dat toegestaan.
Zo is bijvoorbeeld aan het Arbo-besluit artikel 3.19 over werkplekafmetin- gen een beleidsregel gekoppeld, eveneens met nummer 3.19. Die beleidsregel vermeldt dat aan het wetsartikel is voldaan als de afmetingen van een kantoorwerkplek voldoen aan de norm NEN 1824. 4.8.2 Invulling van regelgeving
NORMEN
Een norm is een document dat wordt uitgegeven door een onafhankelijk instituut, bijvoorbeeld het Nederlands Normalisatie Instituut te Delft. In het kader van de Arbo-regelgeving heeft een norm betrekking op een arbeidsmiddel, een arbeidsplaats of een aspect daarvan. De norm omschrijft waaraan het aspect moet voldoen of geeft een keurings-, meet- of berekeningsmethode. Er is een onderscheid in internationale normen (ISO), Europese normen (EN-) en nationale normen, bijvoorbeeld NEN, DIN en BS.
Normen hebben geen wettelijke status, maar vervullen wel een belangrijke rol bij de invulling van de doelbepalingen in de Arbowet en het Arbo- besluit. Omdat de inhoud van een norm meestal technisch van aard is, biedt deze houvast aan ontwerpers, interieurinrichters en deskundigen van Arbo- diensten.
ARBO-INFORMATIEBLADEN
Arbo-Informatiebladen of Al-bladen bevatten toegankelijke informatie over de praktische toepassing van wettelijke regels en beleidsregels. Ze fungeren derhalve als voorlichting en niet als wettelijk voorschrift of invulling van regelgeving. Over de arbeidsomstandigheden in kantoren zijn twee Al-bladen verschenen, te weten: •
• Al-blad nummer 2: ‘Werken met beeldschermen’ • Al-blad nummer 7: ‘Kantoren’
152
DE GEBRUIKER
DE ARBEIDSINSPECTIE
Toezicht op de naleving van de Arbo-regelgeving behoort tot de taken van de Arbeidsinspectie van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Deze rijksdienst is onderverdeeld in zes regio’s. Het toezicht vindt plaats aan de hand van actieve en reactieve inspecties. Bij actieve inspecties opereert de Arbeidsinspectie op eigen initiatief en meestal bedrijfstaksgewijs. Hierbij krijgen met name branchegebonden Arboknelpunten de aandacht. Reactieve inspecties verricht de Arbeidsinspectie naar aanleiding van een klacht of ongeval. In beide gevallen verloopt de werkwijze van de dienst, het zogenaamde handhavingsbeleid, in fasen: 1. Als een inspecteur een overtreding constateert, probeert hij door overleg een verbetering te realiseren. Schriftelijk wordt daarvoor een termijn vastgelegd. 2. Na afloop van de termijn controleert de inspecteur of de tekortkoming is opgeheven. Als dit niet het geval is, leidt dit tot een formele waarschuwing. 3. Vervolgens legt de inspecteur een termijn vast, waarbinnen het euvel alsnog moet zijn verholpen. 4.bedrijfspand huren Amersfoort Als ook dat niet helpt, volgt een proces-verbaal. Als het om een ernstige overtreding gaat, waarbij de werknemers acuut een ernstig risico lopen, zal de Arbeidsinspectie onmiddellijk maatregelen eisen. De praktijk leert echter dat dit bij werkzaamheden op kantoor zelden voorkomt.
HET ‘SICK BUILDING SYNDROME’
De term ‘Sick Building Syndrome’ kwam circa midden jaren ‘70 in zwang en stond voor ‘ziekmakende gebouwen ’ ofwel huisvesting die op de gebruiker fysiek dan wel mentaal een negatieve invloed uitoefent. De volgende ontwikkelingen hebben aan de verspreiding van het begrip bijgedragen: • Kantoorarbeid werd hoogwaardiger. Het aantal ergonomische eisen aan de werkomgeving nam toe. • De introductie van de PC op de kantoorwerkplek bracht problemen met zich mee op het gebied van zon- en lichtwering (beeldschermwerk) en warmteproductie. • De algemene aandacht voor het milieu en verbeterde meetmethoden maakten dat problemen in een vroeger stadium werden onderkend.
COMMERCIEEL VASTGOED
De kennis over het oplossen en voorkomen van het ‘Sick Building Syndrome ’ is sinds de onderkenning van het probleem sterk toegenomen. Niet alleen oplossingen vanuit de bouwkundediscipline, maar ook vanuit de psychologie (de waarneming van de gebouwde omgeving) bleken daarbij succesvol. Oorzaken van het ‘Sick Building Syndrome’ zijn veelsoortig. Ze kunnen natuurkundig te verklaren zijn, maar ook hun oorsprong vinden in de beleving van de gebruiker van het betreffende gebouw. Er zijn zelfs voorbeelden bekend van situaties waarin de gebruiker klachten bleef houden, terwijl de oorzaak aantoonbaar was weggenomen. Voorbeelden van natuurkundig bepaalde oorzaken zijn: • Slechte bouwfysische eigenschappen van de gebouwde constructie, waardoor een ‘barakkenklimaat’ optreedt (te warm in de zomer, te koud in de winter, geen warmteopslag in de constructie). • Slechte bouwfysische voorzieningen, zoals het ontbreken van een adequate licht- en warmtewering. • Weinig daglichttoetreding. • Slecht functionerende klimaatinstallatie, waardoor het binnenmilieu niet voldoet. Voorbeelden van oorzaken die te maken hebben met de beleving van de gebruiker, zijn: • De kleurstelling van het gebouw is somber. • Er zijn weinig oriëntatiemogelijkheden in het gebouw, waardoor de gebruiker zich verloren voelt. • De gebruiker heeft, hoewel op het binnenklimaat niets aan te merken is, geen mogelijkheid dit (binnen bandbreedtes) te beïnvloeden, bijvoorbeeld door een raam te openen. • Er zou een schadelijke stof in de constructie zijn verwerkt, maar niemand weet of deze nog in het gebouw aanwezig is en zo ja, wat de risico ’s zijn. Voor alle partijen (gebruiker, beheerder, ontwerper) treedt grote schade op wanneer een gebouw op zeker moment als ‘sick building ’ wordt aangemerkt. Daarom moeten reeds in de programmafase alle voorzorgen worden genomen. De volgende richtlijnen kunnen daarbij als uitgangspunt worden gehanteerd: • Neem kennis van alle relevante wetgeving op het gebied van arbeidsomstandigheden en milieu. Beschouw de wet als ondergrens. • Stel uitgangspunten op met betrekking tot de ‘beleving ’ van de huisvesting. Hiertoe behoren aspecten als oriëntatiemogelijkheden en
DE GEBRUIKER
herkenbaarheid, privacy versus collectiviteit, gebruiksmogelijkheden van ruimtes en ‘sfeer’. • Stel goede uitgangspunten op met betrekking tot daglichttoetreding, gebruik van kunstlicht, te verwachten warmteproductie door mensen en machines, akoestiek en beïnvloedbaarheid van het binnenklimaat. • Streef naar een ontwerpproces waarin de ontwerpende partijen hun gezamenlijke kennis kunnen integreren